09 februari 2023

Leefplezier met Ton: "Het is goed toeven hier!"

Ton is één van de eerste bewoners van Nieuw Vogelesang. Hij is ook niet te missen; bij mooi weer zit hij, zoals vandaag, graag in het zonnetje bij de entree van de serre. Liefst met de krant en een pakje shag bij de hand. Alhoewel vandaag de zon heerlijk schijnt praten we toch binnen even gezellig verder. Het is best koud vandaag, merken we buiten op.

Ton geeft aan niet met "zo’n hoogmoedig verhaal" geportretteerd te willen worden. Ik stel hem gauw gerust. Ton verteld over Tiel waar hij een goed lopend bedrijf heeft gehad in de metaalindustrie; "Exclusieve metaal producten, met ruim 120 man personeel." 
"Ik heb het al jong goed kunnen verkopen en ben daarna lange tijd op Aruba gaan wonen.” De lach die verschijnt op zijn gezicht doet vermoeden dat Ton daar een mooie tijd heeft gehad. Al snel bevestigd Ton mijn gedachten; “het was heerlijk daar!”
"Nu woon ik hier en heb het goed naar mijn zin hoor", gaat Ton verder. "Ja, ik ben ook wel graag op mezelf. Ik lees graag de krant, zit graag bij mooi weer even buiten en het samen eten waardeer ik ook erg. En als ik daar eens geen zin in heb, dan eet ik gewoon de maaltijd op mijn kamer hoor. En dat vind iedereen ook prima. Dat is wel fijn hier, je mag hier gewoon jezelf zijn en je gang gaan. En ik ben nou eenmaal graag op mijzelf en op mijn kamer. Daar vind ik het echt fijn.”

"Dat is wel fijn hier, je mag hier gewoon jezelf zijn en je gang gaan."

“Maar waar is dit eigenlijk voor?”, vraagt Ton, doelend op ons gesprekje en mijn vragen. Uiteraard heb ik het aan het begin verteld en doe dat graag nog een keer. Ton vindt het helemaal prima dat ik een foto van hem maak met een stukje tekst erbij. “Ja, ik heb dit vast al aan je gevraagd, maar het werkt hierboven niet even goed meer. Nou ja, toe maar.” "Als het klaar is, zullen we het aan u laten zien en horen", zeg ik. 
“Geregeld komt er ook bezoek en daar geniet ik ook van”, gaat Ton verder. “Nee, het is goed toeven hier.”
Ik bedank Ton voor het gesprekje en zijn tijd. Ton wil weer naar zijn kamer maar vraagt me nog wel even bezorgd en ondeugend lachend tegelijk: “U gaat toch niet mee naar mijn kamer hè?!”. Ik stel hem opnieuw graag gerust. Ton wandelt rustig met zijn rollator naar zijn eigen veilige haven, zijn plek om te wonen, te kunnen zijn. Gewoon zoals hij is.